Ormanlarda kaybolmak akılarda kalan hem şaşşırtıcı hem de faydalı bir deneyimdir. Genellikle bir kar fırtınasında, gündüz bile olsa, çok iyi bilinen bir yoldan gelirken köye ne taraftan gideceğini bilemez insan. Bin kere buradan geçtiğini bilse bile hiçbir şey tanıdık gelmez, sanki Sibirya’daki bir yoldaymış gibi. Geceleyin elbette kafalar daha da karışır. En basit yürüyüşlerimizde bile bilinçsiz de olsa pilotlar gibi sürekli bilinen işaretlere veya çıkıntılara yöneliriz, alışmış rotamızdan çıksak bile hala aklımızın bir köşesinde yakındaki bir çıkıntı vardır, tamamıyla kaybolana veya ters dönene kadar uçsuz bucaksız yabancı Doğayı takdir edemeyiz. Her insan, ya dalgınlıktan ya da uykudan her uyandığında, pusulanın çizgilerini öğrenmek zorunda kalır. Ancak kaybolduğumuzda ya da dünyayı kaybettiğimizde kendimizi bulmaya başlarız; nerede olduğumuzun farkına varır, ilişkilerimizin uçsuz bucaksız yayıldığını görürüz.
Walden’den – Henry David Thoreau
